Keloğlan ormanın derinliklerinde dolaşırken önüne çıkan parlak bir elma ağacını fark etmiş. Ağacın üzerinde parıldayan altın gibi elmalar dikkatini çekmiş olsa da, her topladığında yerine yenileri geliyormuş. Bu durumu bir an düşünmüş ve “Bu kadar elmayı yalnızca kendim için toplamamalıyım” diye içinden geçirmiş.
Tam o sırada karşısına çıkan yaşlı bir kadın, aslında bir periymiş ve Keloğlan’a sihirli elmaların gizemini anlatmak için konuşmuş. Ona, elmaların kaynağının sonsuz cömertlikte olduğunu ve yalnızca ihtiyacı olanlarla paylaşılması gerektiğini söylemiş. Eğer kendine saklayıp çoğaltırsa, bu büyü bozulacak ve elmalar bıkkın birer nesneye dönüşecekti.
Keloğlan, periyle yüzleşircesine derin bir iç çekti ve hatasını kabul etti. “Haklısınız, kendim için hareket ettim, bu iyiliği doğru zamanda ve ihtiyaç sahipleriyle paylaşacağım,” diye söz vermiş. Peri, bu sözünü pekiştirmek için ona bir elma vermiş ve şöyle demiş: “İhtiyacı olan birine verdiğinde cömertlik yeniden canlanır ve elmalar sonsuza dek varlığını sürdürür.”
O günden itibaren Keloğlan, yalnızca kendisi için değil, köydeki herkesin ihtiyaçlarına da yanıt vermeyi seçmiş. Elmaların büyülü gücü, paylaşıldıkça güçlenmiş ve topluluk her daim güç bulmuş. Bu masal da paylaşıldıkça değer kazanan cömertliğin öyküsü olarak sürüp gitmiş. Unutmayalım ki başkalarına yardım etmek, cömertliğin gerçek anlamını güçlendirir ve mutluluğu çoğaltır.
