Cıvıldı, güneşin ince altın ışıklarıyla uyanan ormanın içindeki neşeli sesleri dinlerken gününe başlıyordu. Gökkuşağının altından geçen rüzgar, yaprakların arasından fısıldar ve her sabahki gibi onun dairesini selamlar, şarkılarını savururdu. Bir sabah en yakın arkadaşı Zıpzıp’ın yüzünde beliren endişeyi fark etti; Zıpzıp, oyun oynarken topunu kaybetmişti ve çalılıkların karışıklığı içinde bulamıyordu. Cıvıldı hemen yardım etmeye karar verdi ve dostunu mutlu etmek için bir plan kurdu.
