Masallar

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, ormanın kenarındaki çiçekli bir düzlükte, tüyleri pamuk üzere yumuşacık ve rengi açık pembe olan bir tavşan yaşarmış. Öbür tavşanlar kahverengi, gri ya da beyazmış lakin bu tavşan hepsinden farklıymış. Renginden ötürü ona “Pembe” derlermiş. Pembe, utangaç bir tavşanmış ve farklı görünmekten bazen utanırmış. Her sabah, tavşanlar yuvalarından çıkıp birlikte

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, Ali isminde sessiz mi sessiz bir çocuk yaşarmış. Ali, okuldan her çıktığında, sırt çantasını omzuna atar ve daima birebir yoldan yürürmüş. Bu yolun sonunda, çiçeklerle çevrili küçük, şirin bir park varmış. Ali her gün o parkta salıncağa binen çocukları izlemeyi çok severmiş. Güler yüzlü çocuklar, ayaklarını havaya savururken neşeyle

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler Lara isminde, meraklı ve tatlı bir kız çocuğu yaşarmış. Sabahları erkenden kalkar, kırmızı montunu giyip annesine el sallayarak okula gidermiş. Montunun cepleri genelde boş olurmuş. Lakin bir sabah, her şey değişmiş. O gün Lara, montunun cebine elini attığında yumuşak astarın içinde bir şey hissetmiş. Küçük, katlanmış bir kâğıt varmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler küçük, yemyeşil bir ormanda Minik isminde meraklı bir tavşan yaşarmış. Minik, her sabah ormanın yumuşacık yollarında zıplayarak dolaşır, karşılaştığı her yeni çiçeğe, böceğe dikkatle bakarmış. Ormanda her şey rengârenkmiş fakat Minik, bu renklerin neden farklı olduğunu bir türlü anlayamazmış. Yolda gördüğü kırmızı böğürtlenler, sarı papatyalar, mavi kelebekler. Her biri

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler küçük, sevimli bir kasabada Derin isminde, gözleri her şeye merakla bakan bir çocuk yaşarmış. Derin’in en sevdiği şey, okuldan konuta döndüğünde penceresinin önündeki küçük masasına oturup dışarıyı izlemekmiş. Kasabanın meydanında yürüyen beşerler, sokaklarda oynayan çocuklar ve dükkânlardan gelen sesler onun için farklı bir dünya üzereymiş. Bir gün, parkta oynarken

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, küçük bir kasabada, rengârenk meskenlerin ortasında turuncu çatılı bir mesken varmış. Bu konutta, annesiyle birlikte yaşayan Ece isminde bir çocuk yaşarmış. Ece, okuldan geldiğinde en çok odasında vakit geçirmeyi severmiş. Penceresinin önünde duran minik masa, en sevdiği köşesiymiş. Bir gün, Ece okuldan geldiğinde annesi pencereleri açıp konutu havalandırmış. Bahar

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, çocuk seslerinin hiç eksik olmadığı küçük fakat çok sevinçli bir okul varmış. Bu okulda çocuklar her gün birlikte oyunlar oynar, teneffüslerde bahçede koştururmuş. Güneşli günlerde ip atlar, yağmurlu havalarda pencere kenarına dizilip hayal kurarlarmış. Bir sabah okulun spor salonuna kocaman bir masa getirilmiş. Masanın üstü yemyeşi, ortasında incecik bir

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, kocaman ağaçlarla dolu büyük bir ormanda Mino isminde minik bir sincap yaşarmış. Mino’nun yuvası, yüksek bir çam ağacının en kalın dalındaymış. Güneş her sabah doğarken uyanır, koldan kola atlayarak ormanın içinde keyifle dolaşırmış. Bir sabah, Mino ağacının altından gelen garip bir ses duymuş. Güya biri yavaş yavaş yürüyormuş ama

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil bir parkta, incecik yapraklarıyla rüzgârda nazlı nazlı sallanan minik bir lale yaşarmış. Her sabah güneşe gülümser, kuşların cıvıltısını dinler, toprağın serinliğini hissedermiş. Bu sempatik çiçeğin ismi da sahiden Lale’ymiş. Kırmızıya çalan rengiyle sabah çiylerinde ışıldar, parktan geçen herkesin dikkatini çeker, lakin birçok vakit kimse uzun mühlet bakmadan geçip

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, denizin çabucak kıyısında kurulmuş küçük bir kasabada Ece ve ağabeyi Arda yaşarmış. Ece altı yaşındaymış, Arda sekiz. İkisi de denizi çok severmiş. Kumun kokusunu, dalgaların şıpırtısını, martıların çığlıklarını. Hepsi onlara çocukluk üzereymiş, sıcak ve tanıdık. Yaz sabahlarında anneleri onlara bir sepet hazırlar, babaları da birlikte yürüyüşe çıkarırmış. En çok