Bir zamanlar karanlık bir ormanın kıyısında saklı duran eski bir kuyu vardı. Gece çöktüğünde, kuyunun içindeki sessizlik gökyüzünden düşen yıldızların yansımalarını andırırdı ve küçük Ela, her akşam bu ışıltıyı izlerdi. Yeterince büyülenince, kuyunun yanında dilek tutar ve bir yıldız düşürmeyi hayal ederdi. “Keşke kuyudaki ışıklar kadar parlayabilsem” diye fısıldarken, kuyunun derinliklerinden gelen yaşlı bir ağaç sesiyle irkildi. Ağaç, ona kuyunun sırrını şöyle anlattı: İnsanların unutulan hayalleri, gerçek yıldızlar gibi burada toplanır ve gökyüzüne ulaşamayınca yere düşerlerdi. Ela buna şaşırdı ve ağaca sordu: Bu hayalleri nasıl geri getirebiliriz? Ağaç, içimizdeki parıltıyı bulup hayallerine yeniden inanırsak, bu yıldızların yeniden gökyüzüne yükseleceğini söyledi. Ela, bu vizyonu köyüne taşıdı ve insanlara hatırladıkları hayalleri için umut aşılamaya koyuldu. Zamanla, unuttukları hayaller yavaşça geri gelmeye başladı; her biri tek tek gökyüzüne yükseldi ve kuyu boşalıp parıltılar gökyüzünü doldurdu. Ela’nın kalbi bu süreçte bir iyilikle genişledi ve köydeki herkes kendi içlerindeki parıltıyı keşfetti. Artık her gece, yıldızlar yerine, insanların içindeki umut ışıkları parlıyordu. Başkalarının hayallerine ışık tutan Ela, bu yeni rolüyle köyü daha da neşeyle doldurdu. Ancak içimde saklı kalan boşluk, kendi hayalini bulamamış olmaktan kaynaklanıyordu. Bir akşam, kuyunun parlak tek bir yıldızının hâlâ kuyuda kaldığını fark etti. Bu, Ela’nın kendi arzusuydu; içindeki en derin arzu ve ancak kendisi onu keşfettiğinde gökyüzüne yükselecekti. Uzun düşüncelerin ardından Ela, hayalinin başkalarının mutluluğunu sağlamaktan çok, kendi içindeki tutkuyu ortaya çıkarmak olduğunu anladı: Yardımlaşmanın ve başkalarının hayallerine dokunmanın mutluluğu, onun içindeki ışıktı. Köye döndüğünde, bu farkındalıkla hareket etti ve herkese destek olmaya devam etti. Zamanla, içindeki yıldız büyüdü ve hiç kimsenin unuttuğu hayal kalmadı. Sonunda, gece gökyüzüne baktığında, kendi içindeki ışığın artık kuyuda değil, gökyüzünde parıldadığını gördü. Ela artık kendi hayalini gerçekleştirmişti: İnsanların hayallerine rehberlik etmek ve onları harekete geçirmek. Köy, daha önce hiç olmadığı kadar umutla doldu ve masal burada dinlendi. Ancak masalların özünü hatırlayanlar için, burada sona ermez; çünkü her çocuk, kendi masalını bulabilir ve o masal, dünyayı biraz daha aydınlatabilir. Bu yolculukta çocuklar, Klasik Çocuk Masalları kategorisinde masal göndermek ya da farklı bir kategoride yazmak isterlerse, aşağıdaki resme tıklayarak ilerleyebilirler. Sizler sayesinde yüzlerce çocuk masal okuyarak uykuya dalacak.
