Çok eski zamanlarda fakir bir evde, annesiyle yaşamını sürdürürken Alâaddin adında bir çocuk bulunurdu. Bir gün kapılarını çalan zengin görünümlü bir adam, Arabistan’dan gelen bir tüccar olarak kendini tanıttı ve oğlunun onunla gitmesini istedi. Oğlu için “büyülü ödüller” vaat eden bu kişi aslında görünenden çok daha farklıydı; kimse onun gerçek yüzünü bilmiyordu.
Tüccar, Alâaddin’i yola çıkarmak üzere yanına aldı ve kısa bir yolculuktan sonra tenha bir yere geldiler. Elindeki toz renkli bir maddeyi yürüttüğünde etrafı karanlık oldu; açılan açıklık, derin bir mağara gibi görünüyordu. İçeriye girmek için emir veren tüccar, tavsiyesine göre hazinelerle dolu olduğunu söyleyerek Alâaddin’e lambayı ve karanlığa karşı dikkate değer bir nasip olan “yardımcı yüzük”i verip dışarı çıkması için çağırdı. Ancak genç, içerden çıkamayacağını düşünerek karşılık verdi ve önce kendi güvenliği için dışarı çıkmak istedi. Bu anda, tüccar renkli tozu mağara girişine fırlattı ve kapı kapandı.
İçerde balyoz gibi zenginlikler arasında talih arayan Alâaddin, lambayı bulduğunda onun tozlu ve kirli olduğunu fark etti. Lambayı alıp dışarıya koştukça tüccarın talep ve tehditleriyle karşılaştı; “Lambayı bana ver, önce beni kurtar.” Ancak genç, lambayı tüccara vermezse dışarı çıkamayacağını düşünerek direndi. Tüccarın öfkesine karşılık vermesiyle, mağaranın girişi yeniden bir kaya parçası ile kapandı ve Alâaddin tek başına kaldı.
Bu an, lambayı ovuşturarak ortaya çıkan cini fark etmesiyle değişti. Cinin devreye girmesiyle Alâaddin’in kaderi değişecek bir dönemeçteydi. Cin, sanki sihirli bir anahtar gibi, dileklerle dolu bir dünyaya kapı araladı ve gençle konuştu. Adı konulmayan bu sohbet, Alâaddin’e eve dönmesini sağladı; annesiyle yeniden kucaklaştı ve bu kez düşünceleri daha farklıydı. Cin ile arasındaki diyaloglar, Alâaddin’e, saray hayalini kurması için ilham verdi. Bir süre sonra, prenses olan bir kızla evlilik hayali, gerçek bir sarayın görkemli kapılarını aralamaya başladı.
Ancak kötü bir büyücü, Alâaddin’i kıskanır ve onun talihini bozmaya çalışır. Eski lamba yerine yenilerini üreterek sarayını ele geçirme planı yapar ve bu planın peşine düşer. Sihirbazlık peşinde olan bu hain, saray için lambanın değeri konusunda büyük bir hınç taşır. Prensesin elinden lambayı almak için hamleler yaptığı anlarda bile, Alâaddin’in güvenliğini ve sarayını korumak için çabaları artar. Cin, duruma müdahale etmek için yeniden ortaya çıkar ve emrine yön veren bir emirle hareket eder.
Bir gece, sihirbaz lanetli planlarını devreye sokarken, Alâaddin evine döndüğünde her şeyi yerli yerinde bulamaz. Lamba hâlâ bir tehdit olarak dururken, Alâaddin onu yeniden ele geçirir ve lambayı ovuşturarak cini çağırır. Cin, bu sefer daha kararlı bir şekilde, Alâaddin’e bu dünyanın sınırlarını göstereceğini söyler. “Ne dilek ediyorsun, efendim?” diye soran cini, Alâaddin’in isteğini dinler ve ona “kötü büyücüyü başka bir diyara sürgün etmek” emrini verir. Böylece, söz verilen dilek gerçeğe dönüşür ve kötü büyücü sonsuza dek ortadan kaybolur.
Sonuç olarak, Cin, Alâaddin ile prensesi ve sarayı Çin’e kadar götürür; hayatlarının geri kalanı birlikte geçirirler. Bu mistik yolculuk, Alâaddin’in cesareti ve zekâsıyla yeni bir düzen kurmasını sağlar ve efsane sürerken, lambanın ritmi ve cinin yardımıyla her şey yeniden şekillenir.
