Uyku Masalları

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, Hale isminde sevecen bir abla ile onun meraklı mı meraklı küçük kardeşi Şura yaşarmış. Hale, sakin yapısı ve sabırlı halleriyle etrafına huzur verirmiş. Şura ise öğrenmeyi çok sever, ablasının anlattığı her yeni şeyi heyecanla dinlermiş. Şimdi hiç denemediği pek çok şey varmış fakat birlikte geçirdikleri vakitler onun için en

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler sakin bir mahallede, ailesiyle birlikte yaşayan meraklı bir çocuk varmış. Bu çocuk otomobilleri çok severmiş; yolda geçen her otomobilin sesini tanır, farlarının biçiminden markasını anlarmış. En büyük hayali bir gün kendi arabasının olmasıymış ancak şimdilik yalnızca oyuncaklarla yetinirmiş. Bir gün babası işten dönerken heyecanla korna çalmış. Konutlarının önünde yesyeni,

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, kalabalık bir kentte, yüksek apartmanların ortasında yaşayan Ufuk isminde bir çocuk varmış. Ufuk her gün okuldan geldiğinde sessizce odasına çekilir, eline tabletini alır, saatlerce oyun oynar, görüntüler izler, dünyayı yalnızca ekranın içinden seyredermiş. Her şey elinin altındaymış üzere görünse de, bir şeyler eksikmiş güya. Meskenin içinde dolaşır dururmuş ama

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, derin mavi denizlerin en ışıltılı kıyısında, Minnoş isminde küçücük, turuncu bir balık yaşarmış. Minnoş, hem oyunbaz hem de çok meraklıymış. Mercan kayalıklarının ortasında gezinir, yosunların ortasına saklanır, deniz kabuklarını biriktirmeyi çok severmiş. Fakat ne vakit gece olsa, Minnoş’un aklını daima birebir soru kurcalarmış. “Ben gözümü neden kapatamıyorum?” Bir akşam,

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, Ela isminde gözleri merakla parlayan bir kız çocuğu yaşarmış. Ela’nın yaşadığı köyde deniz yokmuş; yalnızca rüzgârla eğilen buğday tarlaları ve uzakta maviye çalan dağlar varmış. Lakin Ela, kitaplarda gördüğü denizin kokusunu, sesini ve rengini hayal etmekten hiç vazgeçmemiş. Bir sabah, annesi kahvaltıdan sonra yanına oturmuş ve kulağına tatlı bir

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, deniz kıyısına yakın, küçük ve sessiz bir kasabada yaşayan Mete isminde bir çocuk varmış. Mete yaz akşamlarını en çok gökyüzüne bakarak geçirmeyi severmiş. Bulutların yavaşça süzülmesini, gökyüzünün renginin turuncudan mora dönmesini izlemek ona uygun gelirmiş. Lakin bir şey varmış ki içinde hem merak hem de biraz dehşet uyandırırmış: havai

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, uçsuz bucaksız çayırların, serin gölgeli ağaçların olduğu bir ülkede, Tiko isminde minik bir kanguru yavrusu yaşarmış. Tiko, günlerini annesinin sıcacık cebinde geçirirmiş. Orası onun için yalnızca bir yuva değil, kalbinin en inançta olduğu yermiş. Dışarısı ona kocaman, bilinmez ve bazen de biraz ürkütücü gelirmiş. Lakin her gün cebin ucundan

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler denizleri aşan, uzak limanlara uğrayan bir gemici baba varmış. Bu babanın Ayaz isminde bir oğlu varmış. Ayaz, denizi çok severmiş lakin babasının daima uzaklarda olması içini biraz burkarmış. Zira onu en çok özlediği anlarda yanına koşamazmış. Ayaz, annesiyle birlikte küçük, sakin bir kıyı kasabasında yaşarmış. Okula yürüyerek sarfiyat, dönüşte

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, yemyeşil ağaçlarla çevrili küçük bir kentte, Elif isminde meraklı mı meraklı bir kız çocuğu yaşarmış. Elif, altı yaşındaymış ve her sabah pencerenin önüne oturup insanların işe gidişini izlemeyi çok severmiş. Sabahları babası kahvesini alır, annesi çantasını denetim eder, Elif de el sallarmış ortalarından geçen komşulara. “Ayşe teyze bugün yine

Bir varmış, bir yokmuş. Bir vakitler, masmavi gökyüzünün altında, yemyeşil ovaların, ırmakların süslediği bir köy varmış. Bu köyün en yüksek ağacının doruğunda, beyaz tüylü, uzun gagalı bir leylek ailesi yaşarmış. Ailenin en küçüğü, minik bir leylek yavrusuymuş. İsmi Maviymiş. Zira doğduğu gün gökyüzü o denli berrak, o denli pırıl pırılmış ki, annesi ona bu ismi vermiş. Mavi,